اين هفته كه داشتم از دانشگاه بر مي گشتم در پارك اوانو "Ueno "  كه در مركز توكيو است براي دومين بار طول اين ماه يكسري ماشين هاي پليس و نيروهاي امنيتي رو ديدم و مث دفعه قبل كنجكاو بودم اما اينبار وقت بيشتري داشتم براي رفع كنجكاوي كه اينا براي چي مقداري از راه محدود كردن و هي به ساعتاشون نگاه مي كنن و منتظر چي هستن !

كمتر از بيست نفر هم از مردم رهگذر پشت خطي كه مشخص شده بود منتظر بودن و هيجان زده بچشم مي اومدند. پرسون از يكي از نيروهاي امنيتي كه با بيسيمي كه به گوش داشت مدام همه چي رو چك مي كرد اوضاع و جريانو جويا شدم و فهميدم كه از خانواده امپراطوري كسي قراره از اينجا عبور كنه وفهميدم كه انگار اومده بودن بازديد از يكي از موزه هاي درون پارك و قراره برگردن اما نفهميدم خود امپراطور قراره بگذره يا يكي از افراد خونوادش...

از خانواده امپراطوري ‍ژاپن چيز زيادي نمي دونستم و همين قدر مي دونستم كه الان 24 سال از به تخت نشستن آخرين امپراطور ژاپن مي گذره و امپراطور اساسا در سياست و انتخاب هاي مردمي دخالتي نمي كنه و نمادي است از همبستگي مرم و گذشته تاريخي شون . بعدش هم شنيدم كه سالها اين خانواده  نگران ادامه سلسله شون بودن چون نوه پسري بينشون نبود  و بچه هاي امپراطور همه دختر دار بودن و تازه دختر امپراطور هم چند سال پيش خودش خبر ساز شده بود ،اونم بخاطر ازدواجش در انتخاب يك همسر معمولي و نه شاهزاده اي هم طراز كه با اين كارش پشت پا زده بود  به همه ي شرايط خا نوادگي اش و ترد شد و محروم از ارث و ميراث! البته كه بالاخره نوه پسري از يك فرزند ديگر امپراطور، مردم ژاپن و خانواده امپراطوري و چند سال پيش خوشحال كرد.

برگرديم به پارك :چند رهگذر از ماموران امنيتي زمان عبور،رو مي پرسيدن و اونا هم به ساعت و دقيقه جواب ميدادن هشت دقيقه ديگه ،شش دقيقه و.. و راس ساعتي كه مامور مي گفت چند ماشين سياه رنگ با شيشه هاي پايين داده شده از مقابل اين تعدادي كه  حالا با من سي چهل نفر شده بودن عبور كردند در حال دست تكان دادن با وچهره اي خندان.

همين تعداد اندك از اينكه خانواده امپراطوري  از فاصله دو سه متري شون قراره رد شه بسيار خوشحال بودند. شيشه هاي پايين ماشين ها و اشتياق دو طرف براي ابراز دوست داشتن با دست تكان دادن براي هم،  براي من نشان از سادگي رابطه حكومت ومردم ‍ژاپن بود. و ديگه اينكه اگه قراره امپراطور ،وليعهدش يا هر مقامي طبق برنامه اش  راس يك ساعتي از اونجا رد بشه حتما اين اتفاق ميافته و اعلام اون به پرسشگران هم امنيت اونا رو بخطر نمي اندازه!

اون ها كه براحتي ميان مردم رفت و آمد مي كنن و از مكان هاي عمومي كه غرق هم نشدن بازديد ميكنن و حتي همين مسيري رو كه محل رفت آمد خيلي ها بود رو بطور كامل نبسته بودن و مردم براحتي عبور مي كردند و اگر كسي مثل ما چند نفر كنجكاو مي شد مي تونست بايسته و ببينه چه خبره. از پارچه هاي خوشامد گويي و خود شيريني هاي شهردار ومسولان محلي هم ظاهرا خبري نبود از مردم هم ظاهرا كسي از نيروهاي امنيتي نمي ترسيد و اونا هم خودشونو با قدرتتر از بقيه مردم نمي دونستن كه با گوشه چشم به اونا نگاه كنن و جواب سر بالا بدن يا اصلا جوابشونو ندن بلكه با احترام با همه حتي با من برخورد مي كردن...

خيلي ياد كشور خودمون افتادم !!!!  ‍

زماني كه الهي قمشه اي هنوز آنقدر ها شناخته شده نبود و تعداد شبكه هاي ما هم تازه به عدد 4 رسيده بود جذب صحبت هاي ساده و روان مردي شدم كه در همان شبكه تازه تاسيس 4  صحبت هايي مي كرد با مثال هاي فراوان و آميخته به طنز و مثل و ميان كلامش جملاتي به زبانهاي مختلف  داشت كه رفرنس هر كدام منابعي بودند از فرهنگ ،تاريخ و  ادبيات ايران و جهان . او براحتي سخن حافظ و شكسپير رو بهم و قرآن و نهج البلاغه رو به شاهكار هاي ادبي متصل مي كرد. 

قمشه اي مانند پرنده اي خوش آواز از اين شاخه به اون شاخه مي پريد اما ميان كلامش مخاطب عام و خاص را به فكر كردن وا مي داشت چيزي كه باعث مي شد برخي از صحبت هاي بعدي اش را به دقت نشنوي و بار ديگر چيز هاي جديدي را دريابي براي من و در اون زمان كه سال هاي هفتاد و پنج- شش بود (اگه اشتباه نكنم )قمشه اي با چند جمله مسير زندگي منو تغيير داد  هر چند امروزه خيلي ها از جمله دوستان روشنفكر و يا يا شبه روشنفكر خودم ، قمشه اي رو به تكرار و زياده گويي متهم مي كنن و كسي كه ازون تعريف كنه رو هم جزو عوام مي دونن اما من با افتخار به اين آدم احترام مي ذارم چون معني آدم بودن و چطور آموختن رو با كلامي ساده به من جوان خام اون موقع فهموند و جالبه كه  الان هم(كه خامي ام شايد كمتر شده باشه) اگه صحبتي ازش بشنوم باز هم نكات ريزي را از كلامش مي شنوم كه قبلا نشنيده بودم و مهمتر از همه اينكه صحبت هاي الهي قمشه اي آدم رو ديوانه وار تشنه ي مطالعاتي مي كنه  كه تا حالا نكرده ...

اما چرا ياد الهي قمشه اي افتادم يكي بخاطر اداي ديني كه هميشه نسبت بهش داشتم اما فرصت گفتنش نبوده و دوم مطلبي كه مي خواستم  بنويسم به جمله اي از ايشان بر مي گرده كه در مطلب بعدي به اون خواهم پرداخت و اين پست شد مقدمه اي براي اون...